Maar wat als ik je zeg dat in het AI-tijdperk het precies de vaardigheid is die je nodig hebt.
Over de jaren heen hebben wij geleerd om niet te klagen, niet te kritisch te zijn, om niet te veel eisen te stellen. Zo zijn wij ook helaas getraind om onze kritische stem niet te gebruiken.
Laatste luisterde ik de podcast van The Sillicon Valley Girl, waarin zij AI-expert Allie Miller had uitgenodigd. Allie Millier zei het volgende:
"Iedereen die goed kan klagen, kan goed AI gebruiken."
Het klinkt als een grap. Maar als je begrijpt hoe AI eigenlijk werkt, dan snap je direct wat ze bedoelt.
Waarom AI altijd kies voor het middenweg
AI-modellen zijn getraind op enorme hoeveelheden tekst van het internet. Ze voorspellen bij elke zin het meest logische volgende woord. Dat klinkt indrukwekkend (dat is het eigenlijk ook), maar het heeft een groot nadeel: AI neigt daarom altijd naar het veilige gemiddelde, naar de beste volgende woord die statistisch erbij past.
Zonder duidelijke sturing krijg je dan de meest gebruikte zinnen, de meest voorkomende opbouw, de meeste cliche-formuleringen. Prima als je iets algemeens wilt opstellen, maar als je iets unieks wilt, bijv jouw stem, jouw perspectief, jouw klanten dan werkt dat niet. En hier komt de klager om de hoek.
"Klagen" als kwaliteitsmanagement
Een goede klager heeft iets wat de meeste mensen niet genoeg oefenen: een scherp oog voor het verschil tussen wat is en wat zou kunnen zijn. In de AI-wereld noemen we dat de output gap.
Hoe specifieker je "klaagt", hoe beter AI begrijpt wat er gecorrigeerd moet worden.
Drie dingen die de beste AI-gebruikers anders doen
Ten eerste: ze herkennen een gemiddelde output direct. Je kunt het ook zien als iemand die een hoge standaard aanhoudt en deze bewust wilt handhaven.
Ten tweede: ze weten wat ze willen en zijn heel specifiek. Ze zeggen niet "dit klopt niet" maar "de tweede alinea mist het perspectief van mijn klant, de toon is te formeel voor mijn doelgroep en de conclusie mist een concrete actie."
Ten derde: ze blijven itereren. Ze stoppen niet bij de eerste antwoord. Zij blijven verbeteren, omdat zij weten dat de beste output zelden in een keer ontstaat. Dat proces heet itereren. En het begint altijd met een kritische blik.
Jij bent de regisseur
Stel je voor dat je een film maakt. De beste regisseurs staan bekend als "moeilijk. Ze laten een scene vijftig keer opnieuw opnemen. Ze klagen over het licht, de intonatie, de achtergrond. Ze hebben visie en weigeren die los te laten.
Met Al ben jij de regisseur. AI is jouw acteur. En jouw vermogen om te "klagen" over de details bepaalt de kwaliteit van het eindresultaat.
Hoe je dit direct kunt toepassen
Geef AI je volgende prompt. Lees het antwoord. En schrijf dan zo specifiek mogelijk op wat er niet klopt. Wat mist er? Wat klopt er niet qua toon? Wat is te algemeen? Wat is overbodig?
Gebruik die analyse voor je volgende prompt. Geef AI de feedback. En herhaal het proces. Je zult merken dat de kwaliteit van je output na twee of drie rondes exponentieel stijgt.
Tot slot
Allie Miller herinnert ons eraan dat je je kritische blik niet moet uitschakelen zodra je chatbot opent. Ze juist je interne criticus op maximaal.
Want is het AI-tijdperk is jouw ontevredenheid geen zwakte. Het is precies het gereedschap dat je nodig hebt. Durf jij kritisch te zijn op je AI-output, of neem je toch te snel genoegen met het eerste antwoord? Ik ben benieuwd.